01:07: Ik maak nog maar een blikje Energy open. De ogen vallen langzaam dicht. MOET.WAKKER.BLIJVEN. En door….

01:26: Eigenlijk haat ik mijzelf wel een beetje. Want als ik gewoon beter gepland had, had ik nu kunnen slapen. Maar in plaats van een goede nachtrust, leer ik dingen als ‘verzuiling’ en de geschiedenis van Nederland op cultureel en religieus gebied. Sterker nog. Als ik gewoon vorige week iets meer geleerd had, had ik nu iets minder hoeven doen. Soms ben ik een sukkel.

01:29: Tijd voor een powersong…

02:55: Ik tik er nog maar een blikje energy in.

03:04: Weet je wat het dus is hé, eigenlijk is het best interessant om te lezen. Op de vijf religies van de wereld na. Maar de teksten in de reader zijn best leuk. Als ik dit nou eerder had gedaan, had ik er misschien nog meer van opgestoken. Nu moet ik nog drie reader teksten. Alleen mijn ogen vallen dicht. It’s gonna be rough

03:06: But hey, no one said it would be easy

03:08: Oké, nu ga ik weer studeren.

03:36: NOG TWEE READERARTIKELEN, en een andere samenvatting. IK KAN DIT.

03:36: of niet.

03:40: Ik moet ook ongekend vaak naar de wc deze nacht.

06:24: Uiteindelijk ben ik tot half vijf door gegaan. Toen heb ik anderhalf uur slaap gepakt. Ik kon mijn ogen niet meer open houden. Op dit moment eet ik twee eieren met twee boterhammen en hoop ik om negen uur mijn tentamen tegen de vlakte te klappen.

15:54: Cultuur ging zo zo. Aantal vragen hard onderuit gegaan, aantal vragen zeer goed gemaakt. Ben benieuwd. Wel heb ik het tentamen communicatiewetenschappen gehaald!

“SLA OP DIE WEKKER. EN WEL NU! IK WIL SLAPEN. Ik sta wel over een uur op om even een rondje hard te lopen.”

*snoozeknop wordt ingedrukt*

Drie uur later sta ik daadwerkelijk naast mijn bed en vier uur later studeer ik. En dat rondje hardlopen? Dat deed ik pas in de avond rond een uurtje of zeven.

Oordoppen in, muziek van Jack Johnson op en gaan met die banaan. Dat was mijn motto voor die avond. Ik ging als een speer. Ik vloog door mijn schoolwerk heen. Die berg schoolwerk kromp per minuut. Ik verbaasde mezelf. Wat was dit? Ik zo hard aan het werk? Dat was ook lang geleden. De laatste keer dat ik ontzettend hard had gewerkt voor school was tijdens de laatste tentamenweek.

Ik geef toe, de omstandigheden waarin ik mijn schoolwerk deed, waren zeer fijn. De laatste zonnestralen op mijn gezicht, zomerse muziek van Jack Johnson en de temperatuur die lange tijd warm bleef. Ook toen de zon achter de huizen was gezakt, was het buiten nog fijn.

Al met al zorgde het ervoor dat  ik in een avond drie dossiers afgerond heb. Nu klinkt dat echt heel goed, snel en ijverig. En dat was het misschien ook wel een beetje, maar het grootste gedeelte van het schoolwerk was al af. Ik hoefde nog maar kleine dingen aan te passen en de dossiers volledig maken.

Drie dossiers van de vijf zijn nu af. Vandaag ga ik bezig met mijn journalistiek portfolio. Met heel veel geluk (en heel veel doorwerken) moet die vandaag af zijn. Maar met muziek van Daft Punk, een grote sweater en een warme kop thee moet dat goed komen. Wat een verschil eigenlijk met gisteravond. Toen zat ik nog lekker buiten in de tuin en nu is de lucht grijs en grauw en regent het. Blergh.

Men neme een webcam, de laatste zonnestralen van de dag, geen zin om te studeren en iemand die Harmke heet en je krijgt dit. Dus. Fijne avond!

Wat heb ik in die 2,5 week dan uitgevoerd? Nou, ik ben naar Berlijn geweest met vijf vriendinnen. Van woensdag tot maandag hebben wij ons vertoeft in Berlijn. We zijn op de fiets naar alle bezienswaardigheden geweest, in een dag. We hebben gerelaxt in het park, zijn uit geweest, hebben geshopt en hebben vooral heel erg veel genoten van Berlijn. Wat een geweldige en toffe stad is dat. Ik ga zeker een keer terug, want ik heb nog lang niet alles van Berlijn gezien.

Berlijn was tof, heel erg tof. Helaas was de realiteit keihard toen ik terug kwam uit Berlijn. De week na mijn citytrip was zuur. Heel erg zuur. Ik wil hier niet teveel woorden aan vuil maken, maar het was by far, een van de slechtste weken van 2013. En dan is het pas mei.

Gelukkig was daar het pinksterweekend. Een weekend waar ik maar een ding deed: feesten. En hoe. Het was een prachtig feestje op zaterdagavond. Echter bleef het niet bij zaterdagavond. Want op zondag had ik ‘familietoernooi’. Een toernooi waarbij je met je familie of vrienden een team vormt en hockeyt. Althans, hockeyen was het niet echt te noemen. We waren brak.

Afgelopen weekend was tof. Tevens was het ook het laatste weekend dat ik gefeest heb. Tot aan de tentamens komt er geen druppel alcohol meer in mijn lichaam. Ik ga niet meer feesten en ik zet mijn nerd-modus aan. Andere woorden: op zaterdagavond leren. Gelukkig zijn het (nog) maar drie weekenden.

Gezinnen met zes kinderen en twee ouders (dûh) die een dagje naar de dierentuin gaan. Die twee vierzitters in beslag nemen. Want ja, die rugzakken met gigantische camera en zestien bruine boterhammen met kaas/worst/chocoladepasta/hagelslag moeten ergens staan. Qua irritaties blijft het daar niet bij. Want het gezin houdt maar niet op met praten. Voortdurend wordt er gebabbeld, gelachen en ruzie gemaakt. En dan vooral op een volume 100. Erg fijn als je probeert te slapen in de trein.

Maar het zijn niet alleen gezinnen die er besluiten om een dagje met de trein weg te gaan. Ook koppels en getrouwde paren doen het goed. Gezellig samen naar het hoge noorden. Eens kijken wat daar nu te beleven valt. Want ja, de Randstad hebben we wel gezien. En we moeten meer tijd met elkaar doorbrengen, dus gaan we met de trein naar het oh zo hoge noorden.

Sowieso snap ik dagjesmensen niet helemaal. Ik bedoel, lezen zij geen kranten? Kijken zij het nieuws niet? Hebben ze geen social media? De NS is een van de meest gehate organisaties van Nederland volgens mij. Er is altijd gezeik op het spoor. Waarom zou je dan voor de lol met de treinreizen? Ik bedoel je loopt een vrij groot risico dat er iemand voor de trein springt of dat er weer een seinstoring is.

Nu ik het toch over de NS en dagjesmensen heb. Is het wel eens opgevallen hoe snel dagjesmensen zeuren als de NS eens niet zijn werk doet? “Die klote NS. Voor de zoveelste keer wisselstoring.” Of “Die NS kan ook nooit eens op tijd rijden. Weer vijf minuten vertraging.” Schat, wat jij meemaakt is niets in vergelijking tot studenten/werknemers die ELKE DAG met de treinreizen. Dus houd alsjeblieft je mondje dicht en erger je niet aan de NS.

Tot zover mijn ergernissen van dagjesmensen in de trein.

Bij mij gebeurt dat te vaak. Ik vergeet soms te genieten. Ik ben soms te vaak boos, geïrriteerd en chagrijnig. Terwijl dat negen van de tien keer nergens voor nodig is. Is de bus te laat? Ik ga mij overal aan irriteren. Maar wat maakt het uit dat de bus vijf minuten te laat is? Het is niet dat ik ergens op tijd moet zijn en ik kan heus wel vijf minuten later eten. Dit is een voorbeeldje, maar het gebeurt mij vaak dat ik te snel, eigenlijk per ongeluk, geïrriteerd raak.

Maar laatst had ik wel zo’n geluksmomentje waar ik ook daadwerkelijk van genoot. Het was toevallig op dezelfde dag dat de bus te laat kwam.

Na een lange en vermoeiende schooldag kwam ik ein-de-lijk thuis. Ik deed mijn jas uit, trapte mijn schoenen in een hoek en smeet mijn schooltas op een stoel. Met een zucht plofte ik op de bank en daar zat ik voor dertig seconden. In die dertig seconden verdween mijn humeur als sneeuw voor de zon. Ik besloot mijn koptelefoon te pakken, muziek op te zetten en te gaan stofzuigen door huis.

Zo gezegd zo gedaan. Met het volume lekker hard bewoog ik mij al swingend door het huis. Op de relaxte stem van Joss Stone maakte ik de hele benedenverdieping kruimel- en stofvrij. En terwijl ik stukje bij beetje beneden schoner kreeg, besefte ik het: Dit is het.

Dit was zo’n geluksmomentje. Even nergens zorgen om maken, alleen maar nadenken over de kruimels op de vloer. Helemaal afgesloten van de buitenwereld met mijn koptelefoon en muziek, en de zon die door de kamer scheen. Ik besefte dat het zo’n moment was en ik kon er van genieten. Toen kwam het volgende besef moment: ik moet vaker van dit soort kleine maar mooie dingen genieten.

Mijn geluk kon niet op toen die middag mijn vader thuis kwam en hij eten mee had genomen van de Chinees.

Bron afbeelding: Tumblr

De laatste paar maanden is er iets veranderd in de wereld van blog’s. Ik zeg maanden, maar het speelt al veel langer. Ik had het echter pas een paar maanden geleden door. De wereld van blog’s wordt commerciëler. En ik ging mee in die commercie. Ik kreeg mailtjes binnen om een advertorial te schrijven. In het begin vond ik dat leuk, want het is allemaal nieuw en je krijgt leuke spullen binnen. Allemaal door je blog.

Nu heb ik amper advertorials geschreven, maar op andere blog’s kwam ik die bijna wekelijks tegen. Het leek wel alsof het bloggen om geld en spullen ging. Niet meer om het delen van interessante dingen en het schrijven van leuke stukjes. Ik realiseerde dat ik nog amper blog’s volgde die puur en alleen om het schrijven draaide. Dat was tevens het punt dat ik even stopte met bloggen. Ik had even geen zin meer in om mee te doen aan die commercie. Tussendoor probeerde ik wel om een stukje te schrijven, maar de energie om weer volop te schrijven was er niet.

Ik ging nadenken. “Wat wil ik met mijn blog?” Wil ik doorgaan met stukjes schrijven en af en toe een advertorial? Of wil ik gewoon lekker bloggen. Bloggen over alles wat mij interesseert en wat ik leuk vind om over te schrijven. Wil ik dingen delen met mijn medemens en gewoon weer bloggen zoals ik in het prille begin deed: simpel, makkelijk en zonder teveel moeite.

Afgelopen maanden deed ik teveel moeite voor mijn blog. Ik wilde kwalitatief goede stukken neerzetten. Van dat geloof ben ik nu afgestapt. Ik ga weer bloggen zoals ik drie jaar geleden begon. Bloggen zonder teveel nadenken. Wel met goede stukken, maar ze hoeven niet stuk voor stuk de beste verhalen te zijn.

En bij een nieuwe instake hoort ook een nieuwe lay-out. Een lay-out die past bij mijn vernieuwde blog: simpel.